Δεν ξέρω αν οι Pulp είναι η αγαπημένη μου μπάντα.
Υποψιάζομαι ότι είναι.
Μετά από τόσα χρόνια σταματάς να το σκέφτεσαι. Απλώς καταλαβαίνεις ότι πάντα επιστρέφεις στο ίδιο μέρος.
Υπάρχουν δίσκοι που θαυμάζω περισσότερο, τραγούδια που με συγκινούν περισσότερο, μπάντες που ίσως έχω ακούσει περισσότερο.
Αλλά όταν θέλω να θυμηθώ γιατί αγαπάω αυτή τη μουσική, συνήθως καταλήγω στους Pulp.
Και νομίζω ότι ο λόγος είναι απλός.
Οι Pulp δεν προσπαθούν να σου εξηγήσουν τη ζωή.
Απλώς σου δείχνουν ανθρώπους.
Μια κουβέντα. Ένα βλέμμα.
Κάποιον που θέλει κάτι που μάλλον δεν θα έπρεπε να θέλει, που θέλει να ανήκει κάπου, που θέλει απλώς να τον προσέξουν.
Κάποιον που εξακολουθεί να σκέφτεται έναν άνθρωπο που γνώρισε πριν από χρόνια, ή που βρίσκεται ξαπλωμένος δίπλα σε έναν άνθρωπο που δεν γνωρίζει πια πραγματικά.
Κάποιον που ερωτεύεται, ή που προσπαθεί να ξεφύγει από τον εαυτό του για μια νύχτα — και ξέρει ότι τη Δευτέρα το πρωί θα πρέπει να ξαναγίνει αυτός που ήταν.
Αυτά είναι τα πράγματα που θυμάμαι όταν ακούω το Different Class.
Ξεκινάει με εμάς
Το Mis-Shapes μοιάζει με την αρχή μιας εξέγερσης.
Όχι όμως από εκείνες όπου όλοι ξέρουν ακριβώς για ποιο πράγμα πολεμούν.
Είναι μια ομάδα ανθρώπων που έχουν περάσει αρκετό χρόνο νιώθοντας ότι δεν ταιριάζουν, ώστε κάποια στιγμή να μετατρέψουν αυτό το συναίσθημα σε κάτι συλλογικό.
Είναι οι άνθρωποι που δεν χωράνε ακριβώς στο καλούπι.
Και υπάρχει θυμός.
Αλλά κάτω από τον θυμό υπάρχει κάτι άλλο.
Ανασφάλεια.
Η ανάγκη να βρεις άλλους ανθρώπους που καταλαβαίνουν πώς είναι να στέκεσαι έξω από το δωμάτιο.
Και αυτό κάνει τόσο σημαντικό το ξεκίνημα του Different Class.
Ξεκινάει με το εμείς.
Και μετά, σχεδόν αμέσως, οι Pulp αρχίζουν να μας δείχνουν τι πραγματικά σημαίνει αυτό.
Γιατί το να είσαι outsider δεν σε κάνει αθώο.
Δεν σε κάνει πιο καλό.
Δεν σε κάνει καλύτερο από τους άλλους.
Απλώς σου δίνει μια διαφορετική θέα του δωματίου.
Μετά τα πράγματα γίνονται άβολα
Στο Pencil Skirt, ο outsider δεν είναι ιδιαίτερα συμπαθής. Έλκεται από κάποιον που δεν θα έπρεπε να σκέφτεται έτσι, και το ξέρει — κι αυτό είναι το άβολο σημείο.
Η επιθυμία υπάρχει έτσι κι αλλιώς: λαγνεία, ζήλια, ντροπή, φαντασίωση και μια παράξενη μορφή αυτολύπησης, όλα ανακατεμένα.
Ο Jarvis δεν καθαρίζει τίποτα για λογαριασμό μας, ούτε μετατρέπει τον αφηγητή σε ρομαντικό ήρωα. Τον αφήνει να είναι άβολος. Και εγωιστής. Και ανθρώπινος.
Αυτό είναι ένα από τα πράγματα που οι Pulp κατάλαβαν καλύτερα από πολλές μπάντες της εποχής τους: οι άνθρωποι σπάνια είναι μόνο ένα πράγμα. Μπορούμε να είμαστε ο άνθρωπος που πληγώθηκε και ο άνθρωπος που πληγώνει κάποιον άλλο — μερικές φορές μέσα στην ίδια εβδομάδα, μερικές φορές μέσα στην ίδια νύχτα.
Όλοι θέλουν κάτι
Το Common People παίρνει την ίδια ανασφάλεια και την κοιτάζει από την αντίθετη πλευρά.
Ξέρουμε όλοι την ιστορία.
Το κορίτσι που θέλει να ζήσει τη ζωή των απλών ανθρώπων.
Και ο αφηγητής που καταλαβαίνει αμέσως ότι η ιδέα κάποιου άλλου για περιπέτεια μπορεί να είναι η πραγματική ζωή κάποιου άλλου.
Αυτό που κάνει το τραγούδι να αντέχει δεν είναι μόνο η συζήτηση για την τάξη.
Είναι η απόσταση ανάμεσα στους δύο ανθρώπους.
Εκείνη θέλει να επισκεφθεί.
Εκείνος ζει εκεί.
Και αυτή η διαφορά αλλάζει τα πάντα.
Γιατί η τάξη δεν είναι μόνο τα χρήματα.
Είναι ο τρόπος που βιώνεις τον κόσμο.
Είναι το τι μπορείς να επιλέξεις.
Είναι ποια λάθη έχεις την πολυτέλεια να κάνεις.
Είναι το αν μπορείς να αντιμετωπίσεις την πραγματικότητα κάποιου άλλου σαν πείραμα.
Και ίσως γι' αυτό το τραγούδι εξακολουθεί να είναι άβολο.
Γιατί οι άνθρωποι μέσα του δεν εξαφανίστηκαν.
Απλώς άλλαξαν ρούχα.
Οι άνθρωποι που κανείς δεν βλέπει
Ο ίδιος outsider επιστρέφει στο I Spy, μόνο που τώρα έχει αλλάξει θέση. Κοιτάζει. Θυμάται. Περιμένει.
Οι άνθρωποι που κάποτε τον αγνόησαν βρίσκονται ακόμη κάπου εκεί, μόνο που τώρα τους βλέπει.
Και ίσως αυτό να θέλει πραγματικά: όχι εκδίκηση, αναγνώριση. Θέλει οι άνθρωποι που δεν τον πρόσεξαν ποτέ να καταλάβουν ότι ήταν εκεί από την αρχή — μια πιο σκοτεινή εκδοχή του ίδιου συναισθήματος που ακούσαμε στην αρχή του δίσκου.
Το Mis-Shapes λέει:
Κοιτάξτε μας.
Το I Spy λέει:
Τώρα σας κοιτάζω εγώ.
Και ξαφνικά η απόσταση ανάμεσα σε αυτόν που παρατηρεί και σε αυτόν που παρατηρείται γίνεται πολύ μικρή.
Η ζωή που δεν έζησες
Το Disco 2000 αλλάζει ξανά τα πάντα.
Τώρα δεν μιλάμε για την τάξη.
Μιλάμε για τον χρόνο.
Δύο άνθρωποι που γνωρίζονταν όταν ήταν παιδιά.
Ο ένας ερωτεύεται.
Η ζωή προχωρά.
Και ένας άνθρωπος μένει να φαντάζεται την εκδοχή της ιστορίας που δεν συνέβη ποτέ.
Αυτό είναι ένα από τα πιο παράξενα πράγματα που συμβαίνουν όσο μεγαλώνεις.
Δεν θυμάσαι μόνο όσα συνέβησαν.
Αρχίζεις να σκέφτεσαι και όσα θα μπορούσαν να είχαν συμβεί.
Την άλλη ζωή.
Την άλλη απόφαση.
Την άλλη νύχτα.
Τον άνθρωπο που θα μπορούσες να είχες γίνει αν εκείνο το βράδυ είχες στρίψει αριστερά αντί για δεξιά.
Το Disco 2000 μετατρέπει αυτό το συναίσθημα σε κάτι σχεδόν χαρούμενο.
Αλλά από κάτω υπάρχει κάτι πολύ πιο λυπηρό.
Η συνειδητοποίηση ότι κάποιες πιθανότητες δεν πεθαίνουν θεαματικά.
Απλώς μεγαλώνουν.
Όταν δύο άνθρωποι γίνονται ξένοι
Το Live Bed Show δεν ασχολείται με το τι θα μπορούσε να είχε συμβεί — ασχολείται με το τι έχει ήδη σταματήσει να συμβαίνει.
Ίσως να είναι ένα από τα πιο λυπημένα πράγματα του δίσκου ακριβώς επειδή σχεδόν τίποτα δεν συμβαίνει.
Δεν υπάρχει έκρηξη.
Δεν υπάρχει μεγάλος καβγάς.
Δεν υπάρχει δραματικό τέλος.
Υπάρχει απλώς μια σχέση που έχει αδειάσει σιγά-σιγά.
Το κρεβάτι είναι ακόμη εκεί.
Οι άνθρωποι είναι ακόμη εκεί.
Αλλά αυτό που συνέβαινε κάποτε ανάμεσά τους έχει φύγει.
Και μερικές φορές έτσι τελειώνουν οι σχέσεις.
Όχι με μια πόρτα που κλείνει δυνατά.
Με σιωπή.
Με συνήθεια.
Με δύο ανθρώπους που μοιράζονται το ίδιο δωμάτιο και σιγά-σιγά γίνονται ξένοι.
Οι Pulp είναι πολύ καλοί στο να βρίσκουν αυτού του είδους τη θλίψη.
Τη θλίψη ενός πράγματος που εξαφανίστηκε πριν καταλάβεις ότι είχε φύγει.
Η αντίστροφη φορά
Αν το Live Bed Show είναι η αργή διάλυση, το Something Changed είναι η στιγμή που όλα ξεκίνησαν αντίστροφα.
Μια ζωή που αλλάζει εξαιτίας μιας μικρής απόφασης: μιας νύχτας που σχεδόν δεν βγήκες, ενός μέρους που σχεδόν δεν επισκέφθηκες, μιας συζήτησης που σχεδόν δεν έκανες.
Και ξαφνικά η ζωή σου είναι διαφορετική.
Μου αρέσει που οι Pulp δεν κάνουν τη μοίρα να μοιάζει με κάτι μεγαλειώδες.
Μερικές φορές η μοίρα είναι απλώς το να αποφασίσεις να μη μείνεις σπίτι.
Περνάμε τόσο πολύ χρόνο προσπαθώντας να καταλάβουμε τις μεγάλες στιγμές της ζωής μας, που ξεχνάμε πόσες από αυτές ξεκίνησαν από κάτι εντελώς ασήμαντο.
Μια απόφαση.
Ένα βράδυ.
Ένας άνθρωπος.
Και μετά όλα κινούνται.
Η νύχτα
Όταν φτάνουμε στο Sorted for E's & Wizz, το album βρίσκεται ξανά έξω: ένα φεστιβάλ, ένα πλήθος, ναρκωτικά, μουσική, φίλοι.
Όλοι περνάνε καλά.
Ή τουλάχιστον προσπαθούν.
Γιατί κάπου κάτω από τον ενθουσιασμό υπάρχει μια ερώτηση: τι ακριβώς κάνουμε εδώ;
Υπάρχει κάτι λίγο χαμένο σε αυτούς τους ανθρώπους — δεν είναι απαραίτητα δυστυχισμένοι, απλώς δεν είναι εντελώς σίγουροι τι ψάχνουν.
Ίσως θέλουν να ξεφύγουν, ίσως θέλουν να ανήκουν, ίσως απλώς δεν θέλουν να τελειώσει η νύχτα.
Και αυτό είναι κάτι που όλοι καταλαβαίνουμε.
Μερικές φορές δεν βγαίνεις επειδή ξέρεις πού πηγαίνεις — βγαίνεις επειδή δεν θέλεις να βρίσκεσαι εκεί που είσαι.
Το συναίσθημα από κάτω
F.E.E.L.I.N.G.C.A.L.L.E.D.L.O.V.E.
Μέσα σε όλο αυτό τον θόρυβο, κάπου, εμφανίζεται κάτι πιο ήσυχο.
Ακόμη και ο τίτλος ακούγεται σαν κάποιος που προσπαθεί να καταλάβει τι του συμβαίνει.
Ο έρωτας εδώ δεν είναι καθαρός, ούτε κινηματογραφικός.
Δεν είναι το τέλειο pop τραγούδι όπου δύο άνθρωποι βρίσκονται και ξαφνικά όλα βγάζουν νόημα.
Είναι μπερδεμένος.
Σωματικός.
Αμήχανος.
Λίγο τρομακτικός.
Θέλεις να νιώσεις κάτι, και μετά το νιώθεις — και ξαφνικά δεν είσαι σίγουρος τι πρέπει να κάνεις με αυτό.
Ίσως αυτό να είναι που τον κάνει να μοιάζει αληθινός.
Ο έρωτας δεν σε κάνει πάντα καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου.
Μερικές φορές απλώς σε κάνει πιο εκτεθειμένο.
Η στιγμή πριν
Το Underwear βρίσκεται σε εκείνο το παράξενο σημείο ανάμεσα στην επιθυμία και την απόφαση: ένα δωμάτιο, ένα πάρτι, δύο άνθρωποι, μια πιθανότητα — και εκείνη η στιγμή που καταλαβαίνεις ότι κάτι μπορεί να συμβεί.
Το ενδιαφέρον είναι ότι το τραγούδι δεν χρειάζεται το ίδιο το γεγονός.
Η ένταση αρκεί.
Το σώμα θέλει ένα πράγμα.
Το μυαλό άλλο.
Η περηφάνια κάτι διαφορετικό.
Ο φόβος κάτι άλλο.
Και για μερικά δευτερόλεπτα όλα είναι πιθανά.
Εκεί οι Pulp είναι στα καλύτερά τους: όχι στη μεγάλη χειρονομία, αλλά στο άβολο δευτερόλεπτο ακριβώς πριν από αυτήν.
Ώσπου έρχεται η Δευτέρα
Κάποια στιγμή κάθε νύχτα τελειώνει, και το Monday Morning είναι η επιστροφή.
Τα φώτα ανάβουν, το Σαββατοκύριακο εξαφανίζεται, η πραγματικότητα επιστρέφει.
Και ξαφνικά πρέπει να ξαναγίνεις ο άνθρωπος που ήσουν πριν συμβούν όλα αυτά.
Αυτό είναι το μικρό, σκληρό κόλπο της ζωής.
Μπορείς να περάσεις μια ολόκληρη νύχτα όντας κάποιος άλλος: να ερωτευτείς, να χαθείς, να κάνεις λάθη, να χορέψεις, να πάρεις κάτι, να πεις κάτι, να κάνεις κάτι που μάλλον δεν έπρεπε.
Και μετά έρχεται η Δευτέρα.
Και κανέναν δεν τον νοιάζει.
Πρέπει ακόμη να πας στη δουλειά, να σηκώσεις το τηλέφωνο, να κουβαλήσεις τον εαυτό σου μέσα σε άλλη μια συνηθισμένη μέρα.
Η νύχτα δεν αλλάζει τον κόσμο.
Αλλάζει μόνο εσένα.
Bar Italia
Όλοι, τελικά, καταλήγουν στο Bar Italia.
Και πάντα φαντάζομαι ότι όλοι οι άνθρωποι του album θα μπορούσαν να κάθονται εκεί.
Ο outsider από το Mis-Shapes.
Ο άντρας του Pencil Skirt.
Το κορίτσι του Common People.
Ο παρατηρητής του I Spy.
Ο άνθρωπος που ακόμη σκέφτεται τη ζωή που δεν έζησε.
Το ζευγάρι που σταμάτησε να μιλάει.
Ο άνθρωπος του οποίου η ζωή άλλαξε από μια μικρή απόφαση.
Οι άνθρωποι που πέρασαν τη νύχτα προσπαθώντας να εξαφανιστούν.
Ο άνθρωπος που τελικά ερωτεύτηκε.
Οι δύο άνθρωποι που στέκονται στην άκρη μιας πράξης που μπορεί να μετανιώσουν.
Και ο άνθρωπος που ξύπνησε Δευτέρα πρωί και ευχόταν να μην είχε τελειώσει το Σαββατοκύριακο.
Ίσως να είναι όλοι εκεί.
Ίσως απλώς περνούν.
Ίσως κανείς τους να μην ξέρει τι γίνεται μετά.
Και κάπως έτσι μας αφήνει το Different Class.
Όχι με μια απάντηση.
Με ανθρώπους.
Γιατί εξακολουθώ να επιστρέφω
Υπάρχουν δίσκοι που αγαπάς έντονα για μια περίοδο και μετά τους αφήνεις πίσω.
Σου θυμίζουν μια εποχή.
Ένα δωμάτιο.
Μια παρέα.
Ένα καλοκαίρι.
Και κάποια στιγμή μένουν εκεί.
Το Different Class δεν λειτούργησε ποτέ έτσι για μένα.
Δεν το ακούω μόνο επειδή μου λείπει το 1995.
Το ακούω επειδή εξακολουθώ να βρίσκω μέσα του πράγματα που δεν είχα προσέξει πριν.
Και αυτό δεν συμβαίνει συχνά.
Τα τραγούδια δεν έχουν αλλάξει.
Εγώ έχω αλλάξει.
Αυτό είναι το παράξενο με το να μεγαλώνεις.
Ο δίσκος μένει ακριβώς εκεί που τον άφησες.
Εσύ είσαι αυτός που μετακινείται.
Ακούς το Disco 2000 διαφορετικά όταν είσαι νεότερος.
Το ακούς διαφορετικά όταν αρχίζεις να καταλαβαίνεις πόσες ζωές θα μπορούσες να είχες ζήσει.
Ακούς το Live Bed Show διαφορετικά όταν καταλαβαίνεις ότι οι σχέσεις δεν τελειώνουν πάντα όταν φεύγουν οι άνθρωποι.
Μερικές φορές τελειώνουν ενώ οι άνθρωποι είναι ακόμη εκεί.
Ακούς το Something Changed διαφορετικά όταν καταλαβαίνεις πόσο μεγάλο μέρος της ζωής σου καθορίστηκε από πράγματα που τότε έμοιαζαν εντελώς ασήμαντα.
Και ακούς το Bar Italia διαφορετικά όταν έχεις αρκετά πρωινά πίσω σου για να καταλάβεις τι σημαίνει να μένεις κάπου επειδή δεν είσαι ακόμη έτοιμος να πας σπίτι.
Γι' αυτό οι πραγματικά μεγάλοι δίσκοι δεν μένουν ακίνητοι.
Μεγαλώνουν μαζί σου.
Οι νότες είναι ίδιες.
Οι λέξεις είναι ίδιες.
Αλλά εσύ δεν είσαι.
Ίσως γι' αυτό το Different Class εξακολουθεί να έχει σημασία.
Όχι επειδή αποτύπωσε τέλεια το 1995.
Όχι επειδή ήταν ένας από τους σημαντικότερους βρετανικούς δίσκους της γενιάς του.
Ούτε καν επειδή μας έδωσε το Common People και το Disco 2000.
Όλα αυτά είναι αλήθεια.
Αλλά δεν είναι το ενδιαφέρον κομμάτι.
Το ενδιαφέρον είναι ότι, τριάντα χρόνια μετά, εξακολουθώ να αναγνωρίζω αυτούς τους ανθρώπους.
Τους βλέπω στη δουλειά.
Στον δρόμο.
Σε μπαρ.
Σε πάρτι.
Στα τρένα.
Μερικές φορές τους βλέπω σε ανθρώπους που γνωρίζω.
Μερικές φορές σε ανθρώπους που γνώριζα κάποτε.
Και κάποιες φορές βλέπω έναν από αυτούς μέσα μου.
Αυτό κατάλαβαν ο Jarvis και οι Pulp.
Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν πραγματικά τόσο πολύ όσο νομίζουμε.
Τα ρούχα αλλάζουν.
Τα τηλέφωνα αλλάζουν.
Τα μέρη αλλάζουν.
Η μουσική αλλάζει.
Αλλά οι άνθρωποι εξακολουθούν να θέλουν τα ίδια πράγματα.
Να ανήκουν.
Να αγαπηθούν.
Να τους προσέξουν.
Να ξεφύγουν.
Να συγχωρεθούν.
Να νιώσουν κάτι.
Να πιστέψουν ότι κάπου, με κάποιον τρόπο, τα πράγματα θα μπορούσαν να είχαν εξελιχθεί διαφορετικά.
Ίσως γι' αυτό δυσκολεύομαι να σκεφτώ το Different Class απλώς ως έναν σπουδαίο δίσκο για την ταξική διαφορά.
Νομίζω ότι είναι κάτι πολύ πιο απλό.
Ένας δίσκος γεμάτος ανθρώπους που προσπαθούν να βγάλουν τη νύχτα.
Και τριάντα χρόνια μετά, εξακολουθώ να αναγνωρίζω κάθε έναν από αυτούς.
Ίσως γι' αυτό επιστρέφω.
Όχι για να θυμηθώ ποιος ήμουν.
Αλλά για να αναγνωρίσω ποιοι είμαστε ακόμη.
Και κάπου ανάμεσα στο πρώτο τραγούδι και το τελευταίο, ανάμεσα στον θυμό και τη μοναξιά, το σεξ και την αγάπη, τα πάρτι και τα πρωινά της Δευτέρας, υπάρχει ακόμη εκείνο το συναίσθημα.
Εκείνο το παράξενο μικρό συναίσθημα που μπορεί μερικές φορές να σου δώσει ένα τραγούδι.
Ότι κάποιος, κάπου, καταλαβαίνει.
Συνέχισε με Britpop road trip στο CPR.09 — Open Road →It's a feeling called love.